Debunkers? 'Tisdat? Kun je dat eten?
Nee. Een 'debunker' (een Amerikaanse uitdrukking, waar (nog) geen goed Nederlands woord voor is) is iemand die, net als de Myth Busters van de tv, probeert om bewijs voor de waarheid van iets te vinden en/of dingen te ontzenuwen. De 'doelgroep' is echter geen gezegde of zgn. waarheid, maar mensen met paranormale gaven en/of andere zaken die op het spirituele vlak liggen; 'ongrijpbare' dingen. Ze gaan echter een stapje verder dan de Myth Busters. Debunkers trekken niet alleen deze personen en hun ervaringen in twijfel, ze maken ze belachelijk en proberen ze 'te ontmaskeren'. Ze gaan te werk met hun verstand, zijn 'weten-schappelijk' bezig, en (denken te) weten dat dingen die niet aantoonbaar zijn, daarom ook niet bestaan. Ze laten hun gevoel buiten beschouwing. Of drukken dat gevoel juist weg. Vaak zijn het ook nog schreeuwers, om vooral maar aandacht van hun omgeving en de lachers op hun hand te krijgen.
Ik vind dat zielig.
Naar mijn mening is iemand die de overtuiging van een ander - of het nu om een spirituele of paranormale ervaring gaat, of een 'gave' die niet standaard is - belachelijk probeert te maken, respectloos en alleen maar bang voor het onbekende. Om maar niet met deze angst te moeten leven gaan ze dit soort zaken 'logisch' onderzoeken, proberen ze bewijs te vinden - maar alleen bewijs dat het niet bestaat. Objectiviteit is vaak ver te zoeken. Want stel je voor dat het wèl zou bestaan - dan zou hun wereld op zijn grondvesten schudden en waren ze letterlijk de vaste grond onder hun voeten kwijt! Nee, dat kunnen ze niet hebben.
Maar hebben we niet allemaal zoiets? Misschien niet in die mate, maar zijn we niet allemaal een beetje bang voor wat we niet kennen? 'Onbekend maakt onbemind' is een oud gezegde dat hier van toepassing is.
Nou bedoel ik niet dat je meteen maar alles moet geloven wat gezegd en geschreven wordt over 'de spirituelen' en 'de paranormalen'. Ook hier ligt de waarheid in het midden. Er is altijd kaf onder het koren, om nog maar een paar uitdrukkingen/gezegdes te gebruiken.
Wanneer noem je iemand trouwens 'spiritueel'?
Voor mij betekent het heel simpel: een goede relatie met jezelf, je 'spirit' of geest hebben. Vertrouwen op je gevoel, je intuïtie; doen wat 'goed voelt', en bij twijfel juist níét doen.
Overigens ben ik er ook 'zo een': een 'paranormale'. Ik magnetiseer mensen, al dekt die vlag de lading niet helemaal. De Engelse term 'healing' is breder, veelomvattender dan ons 'magnetiseren'. Het is een kwestie van werken met energie; de lichaamseigen energie van een ander persoon weer in de juiste banen leiden, daar komt het op neer.
Ik ben een 'heler' in de zin van genezer. Maar wanneer ik op zo'n manier met iemand bezig ben, zeg ik vaak 'zomaar opeens' dingen die voor de ander van belang zijn; je kunt het spontane of tijdelijke helderziendheid noemen als je er een etiketje op wilt plakken. Frappant is echter, dat ik dat soort uitspraken naderhand kwijt ben. Ik kan me er niets van herinneren - voor mij een duidelijke aanwijzing dat het alleen maar voor de ander bestemd was.
Waarheid? Lariekoek? Eenieder denkt maar wat hij/zij wil. De waarheid ligt wederom in het midden - maar is waarheid niet altijd persoonlijk? Is de waarheid niet altijd gekleurd door eigen ervaring? Bezien vanuit het eigen referentiekader?
En is onze eigen waarheid vaak niet ook gekleurd door angst voor het onbekende?
Wordt vervolgd
Geen opmerkingen:
Een reactie posten