We kunnen er niet langer omheen

We kunnen er niet langer omheen.

donderdag 30 juni 2011

Kopiëren

Is het je ooit opgevallen dat we allemaal fantastische kopiïsten zijn?
We kopiëren zo ontzettend veel van onze ouders, mentoren, mensen uit onze omgeving, reclame-uitingen, 'de maatschappij' en ga zo maar door. Van leren lopen tot in bepaalde patronen denken en doen. Hoeveel van onszelf is eigenlijk 'eigen'?
Ik heb geen idee.

Waar het mij om draait, is dat we vaak niet beseffen waarom we bepaalde dingen doen. Er zijn hele simpele voorbeelden van, zoals '3 maaltijden per dag'. Dan eten we ook nog eens wat 'standaard' is, zoals 2x brood en 1x warm. Dat dat cultuur-bepaald is, maakt ons niet uit - het 'is altijd al zo gedaan'.

Dat we verder in stand houden hoe onze ouders met ons omgingen door onze kinderen op dezelfde manier te behandelen, is ook weer zoiets. Heb je een gelukkige jeugd gehad met een stel ouders dat van elkaar hield, voor elkaar klaar stond en dat ook toepaste op hun kind(eren), dan heb je mazzel. Ik benijd je.
Zelf was ik een verwaarloosd kind. Liefde en aandacht - het was er wel, maar niet genoeg. Ik had de 'pech' de slimste te zijn van het stel (5) en werd geacht 'het zelf wel te kunnen uitvogelen'. Als kind sta je daar niet bij stil; het is 'normaal', je weet niet beter.

Nu ik zelf kinderen heb, sta ik dus in dezelfde schoenen als mijn moeder vroeger. Omdat ik me echter bewust ben van wat ik NIET heb gekregen, probeer ik dat patroon NIET te kopiëren. Het valt me niet mee; ik moet echt bij de les blijven. Maar omdat ik het mijn kinderen niet gun om zich zo te voelen als ikzelf heb meegemaakt, doe ik dat graag.

Toen ik een stiefvader kreeg was ik 16; mijn eigen vader was overleden toen ik net 2 jaar oud was. De tussenliggende jaren was er geen man in huis; mijn broer, de oudste, was al snel het leger ingegaan en kwam af en toe met verlof. Wat overbleef was een 'kippenhok': een vrouwenhuishouden van moeder met 4 dochters, en een pleegdochter die 'kwam aanwaaien' en is gebleven.
In de jaren tussen mijn 16e en het definitief uit-huis-gaan (ik zal toen zo'n 20 zijn geweest) heb ik van nabij meegemaakt hoe mijn moeder zich volledig ondergeschikt opstelde naar mijn stiefvader toe.
Dat patroon heb ik ook een poos gekopieerd in mijn eigen huwelijk...

Ons huwelijk was niet slecht, maar echt gelukkig voelde ik me niet. Echter pas na een aantal jaren werd me duidelijk wat er aan de hand was: IK BEN MIJN MOEDER NIET! Ik ben geen ondergeschikt sloofje, dat haar man naar de ogen kijkt en naar de mond praat! Ik heb een gloeiende hekel aan huishoudelijk werk! Ik bén geen volger, en ook zéker niet volgzaam! Ik moet geestelijke uitdagingen hebben, en van alleen maar thuis zitten word ik langzaamaan gestoord! En even voor de goede orde: MIJN SCHOONMOEDER BEN IK OOK NIET!
Dus volg ik nu een cursus InternetMarketing, heb ik een boekensite en een aantal blogs waarin ik mijn hart kan luchten en anderen aan het denken probeer te zetten door voorbeelden uit mijn eigen leven.

Wat ik je vandaag mee wil geven is het volgende: word je bewust van je handelingen, je standaardpatronen. Bedenk waar ze vandaan komen en of je ze eigenlijk wel wilt behouden. Zo niet, STOP DAN MET KOPIËREN!!
O, ik weet donders goed dat het makkelijk is om te zeggen "dat wil ik niet (langer)!" en een stuk moeilijker om uit te zoeken wat je dan wèl wilt. Maar wanneer je je eenmaal bewust bent van wat er speelt in je onderbewuste, wordt dat ook een stuk makkelijker.
Kijk naar wat iets met jou heeft gedaan, en stel jezelf dan de volgende vragen: Wil je dat behouden en/of doorgeven? Wat zou je graag willen bereiken? Lukt dat door je huidige patronen te laten voortduren?

Van vragen wordt men wijs. Stel jezelf bij voorkeur dit soort vragen wanneer je al in bed ligt en bijna slaapt. Je zet op deze manier je onderbewustzijn aan het werk, en het zal je na verloop van tijd opvallen dat je haast ongemerkt veranderingen gaat aanbrengen waar jij dat nodig vindt.

Denk voor jezelf, en bepaal zelf wat je wilt, en wie je wilt zijn.

Wordt vervolgd
 

vrijdag 24 juni 2011

Ik wens...

We kennen allemaal wel sprookjes waarin wensen voorkomen. Daarin zien we twee soorten: die waarin het goed afloopt voor de wenser, en die waar uiteindelijk de hele zaak wordt teruggedraaid.
Stel je nou eens voor dat JIJ de wenser zou zijn. Wat zou jij jezelf wensen?
Ik heb het nu over wat je voor jezelf zou wensen, wat je zou willen veranderen aan of voor jezelf: je uiterlijk, je relatie, succes in je dagelijks leven, dat soort dingen.
Moeilijk?

Meestal weten we heel goed wat we NIET willen, maar als je alles zou kunnen krijgen, wat zou je dan WEL willen hebben, doen of zijn? En dat behouden? Kun je jezelf voorstellen in die nieuwe situatie over een jaar? 5 jaar? Over 10 jaar? Of vertel je jezelf dat het toch maar een droom is en ga je 'terug naar af'?

Jaren geleden zei een collega eens tegen me: "Ieder huisje heeft zijn kruisje; maar als al die kruisjes op een hoop gegooid zouden worden en je een ander mocht kiezen, zou je niet weten hoe snel je je eigen kruisje moest terugzoeken! Dat is nou eenmaal bekend en daar weet je mee om te gaan."
Kort en goed: ze had gelijk.

Vertaal dat 'kruisje' nu eens met referentiekader. Of comfort zone. Iets dat bekend is, je eigen situatie. Leuk of niet, dat maakt niet uit. Je kent het, kunt ermee omgaan, 'hebt geleerd ermee te leven'.
Maar wat is dat referentiekader of paradigma nou precies? Waar zit het? Hoe ontstaat het? Kun je er iets aan veranderen?

"Referentiekader: de algemene samenhang van factoren die voor een persoon of een gemeenschap de psychische werkelijkheid op een zeker ogenblik vormen."
 Okeeee... maar waar vind ik dat referentiekader dan?
In je onderbewustzijn. Het is het geheel van regeltjes, gewoontes, ideeën en overtuigingen dat je hele 'programmatuur' omvat. Voorbeeld: 3 maaltijden per dag; 's ochtends en 's middags brood, 's avonds warm. En wat dacht je van je ochtendritueel...
We hebben doorgaans geen idee hoe ontzettend strak we 'geprogrammeerd' zijn. Hoezeer we onszelf geleerd hebben om vooral niet buiten ons eigen referentiekader te denken, laat staan eruit te stappen. Dat is ENG! Iets om bang van te worden! Angst voor het onbekende dus...

Het is ontstaan in je vroegste jeugd, nog van voor je geboorte tot een leeftijd van een jaar of 6, 7. Voor die tijd was je namelijk niet in staat om logisch te denken. Ik zeg bewust 'nog van voor je geboorte', want je staat er versteld van hoeveel je meekrijgt van de ideeën en overtuigingen van je ouders! Een paar voorbeeldjes: 'Stoere jongens (mannen) huilen niet.' 'Meisjes hoeven niet verder te leren, want ze trouwen, krijgen kinderen en blijven verder thuis.' 'Mannen zorgen voor de centen, vrouwen voor de kinderen.'

Maar het is mogelijk om er iets aan te veranderen.
Bob Proctor (bekend van o.a. The Secret) zegt daarover het volgende: "A paradigm is nothing but a bunch of habits. And habits can be changed."
Oftewel: een referentiekader is niets anders dan een stel gewoontes. En gewoontes kunnen worden veranderd.

Het punt is echter dat het hier gaat om mentale gewoontes, en die zijn vaak een stuk lastiger op te sporen dan fysieke. Aan de andere kant is het ook een kwestie van beslissen hoe je tegen iets aankijkt. Wanneer je jezelf voorhoudt dat je makkelijk je (beperkende) overtuigingen opspoort en onder de loep neemt, zul je merken dat dat op zich al een stuk simpeler wordt.

Er is hier nog veel meer over te schrijven, daarom
VOLGENDE KEER MEER

donderdag 16 juni 2011

Muren

Iedereen kent wel de uitdrukking 'muren om je heen bouwen'. Dat die letterlijk genomen kan worden, laten onze huizen en andere bouwsels zien.
Hoe het zit met mentale bouwsels, de onzichtbare muren, laat ons leven ons zien.
Wanneer we muren om ons hart hebben gebouwd, laten we anderen niet toe om binnen te komen en ons echt te leren kennen. Wat voor muren we ook bouwen in onze geest, het zijn altijd muren om iets binnen te houden.

Het probleem met muren bouwen om iets binnen te houden is echter, dat er dan geen deuren zijn. Hooguit een raam om de rest van de wereld te kunnen aanschouwen en observeren. Deuren zijn gevaarlijk, want daardoor kan niet alleen jij naar buiten, maar kan een ander ook naar binnen. En dat wil je niet. Die ander mocht eens zien hoe je in werkelijkheid bent...

En hier hebben we dan de reden te pakken. Ergens schaam je je voor jezelf, als je bang bent dat een ander je ziet zoals je werkelijk bent. Maar waarom eigenlijk?
Zie je er niet echt uit als een fotomodel? Voel je je eigenlijk niet prettig in een driedelig kostuum? Vind je jezelf eigenlijk een kreng of een hufter, maar doe je aardig om geaccepteerd te worden? Ben je niet oprecht naar anderen toe? En ga zo maar door - allemaal negatieve ideeën en overtuigingen die we onszelf voorhouden, dag in, dag uit.

Dat een mens leert door herhaling, is gevoeglijk bekend. Ga maar na, een kind leert lopen door veel te oefenen en om te vallen. Lezen, schrijven, rekenen, fietsen, zwemmen... van hetzelfde laken een pak. Oefenen, herhalen, en nog eens herhalen, totdat we het kunstje onder de knie hebben. En wanneer we het een leuk kunstje vinden, gaan we ermee verder totdat we erin uitblinken.

Maar wat als je je eigen overtuigingen in dit licht bekijkt?
Hoe vaak heb je jezelf niet verteld dat je geen fotomodel bent? Of heb je dat niet van jezelf? Wie is ermee begonnen om je zelfvertrouwen over je uiterlijk te ondermijnen? Je moeder, de reclame-uitingen, 'de maatschappij'... vul maar in. Wie of wat het ook was, jij hebt het als waarheid geïntegreerd en je eigen gemaakt. JIJ zit met de gebakken peren. Of liever: een overtuiging die je in feite beter kwijt dan rijk kunt zijn.

Maar er is hoop. Een overtuiging is een gewoonte, en gewoontes kun je niet alleen aan-, maar ook afleren. Het kost alleen een hoop moeite. Ga maar na - je leert ook eerst fietsen op een driewieler, en later op een fietsje met zijwieltjes, voordat je 'los' fietst. En toch is het je gelukt. En zo is het met alles dat 'de moeite waard' is: niet makkelijk, maar wàt een opluchting als je het je eigen hebt gemaakt!

Ik ben druk bezig mijn eigen negatieve overtuigingen, mijn 'muren' te verwijderen. Om de donder niet makkelijk, en iedere keer weer een hele toer. Verbazingwekkend hoeveel het er zijn... en toch ga ik door met ze te slechten, stuk voor stuk!

Wordt vervolgd

donderdag 9 juni 2011

Bang

Vorige week viel me opeens op dat mijn enkels wat gezwollen waren. Niks aan de hand, denk je. Zal wel van de warmte komen. Maar in tijd van 2 dagen heb ik nu een stel olifantspoten gekregen! Het is haast niet te geloven! Ik heb nóóit last van dat soort dingen!
Allereerst ben ik nagegaan of ik andere dingen had gegeten of gedronken dan ik normaal doe. Nee dus. Ook geen extra zout. Meer dorst dan anders? Minder plassen? Ook niet.
Wat nu?

Ik ben niet iemand die voor ieder wissewasje naar de dokter loopt, dus probeer ik een lichamelijk probleem altijd eerst op andere manieren uit te vogelen.
Zoals reeds eerder aangehaald: 'Als de leerling klaar staat, komt de leraar vanzelf.' Nou, ik wil gráág leren hoe ik hier vanaf kom!
Dus waar loop ik tegenaan? Dat zul je altijd zien - iets dat ik al een poos in huis had maar nog niet eerder iets mee had gedaan. Een MP3-opname van een interview met Carol Look. Zij is een EFT-master (EFT staat voor Emotional Freedom Techniques) en werkte veel met pijn-patiënten. Nu geeft ze alleen nog workshops en trainingen in EFT.

Goed, ik zit dus te luisteren en hoor haar zeggen dat 'je in gesprek moet gaan met je lichaam'. Okeeeeeee... enig idee hoe dat in zijn werk gaat? 'Leg je hand op de zere plek en zeg zoiets als "Hallo onderrug. Wat is er aan de hand? Wat hou je vast dat deze pijn veroorzaakt?" of woorden van gelijke strekking. We zijn geneigd om pijn weg te duwen, ons lichaam te negeren en niet te luisteren naar wat het ons wil vertellen. Het lichaam is ontzettend wijs, en heeft een gigantisch vermogen tot zelfgenezing. Dus stel je vraag, erken je lichaam en dat het je probeert te helpen. En dan luister je goed naar wat voor antwoord je krijgt. Soms zijn het woorden, soms beelden, soms iets anders, maar je KRIJGT antwoord.'

Zit ik me daar dus een beetje belachelijk te voelen, maar mijn enkels en onderbenen zijn onderhand zo gezwollen dat het zeer doet. Nou ja, baat het niet, schaadt het niet...
Dus ik mijn handen op mijn enkels gelegd. 'Hallo enkels. Sorry dat ik jullie heb verwaarloosd door niet eerder te luisteren, maar vertel me alsjeblieft wat er aan de hand is.' En wat denk je? Hoor ik glashelder in mijn hoofd: 'Ik ben bang.'

Ik ben bang?! Waarvoor dan?
Kijk, dat je spanning vasthoudt in je nek en/of schouders, is onderhand algemeen bekend. Maar angst vasthouden in je enkels?! De enige keren dat ik dikke enkels had, was toen ik op het laatst liep tijdens mijn zwangerschappen. En dat is echt verleden tijd, zwanger ben ik heel zeker niet.

Wat dan? Opeens had ik het idee dat ik dit moest 'toetsen' aan wat Louise Hay erover zegt in haar boek Je kunt je leven helen, dat ik al eeuwen heb liggen. Een goed boek, met psychologische inzichten en positieve affirmaties die hout snijden. En wat denk je?
Enkel: [Vertegenwoordigt beweeglijkheid en richting.] Ik ga makkelijk voorwaarts in het leven.
Oedeem, waterzucht: [Wie of wat willen we niet laten gaan? Wat zijn we bang om te verliezen?] Bereidwillig en blij laat ik het verleden los. Het is veilig om dingen van me af te zetten. Ik ben nu vrij.
Wanneer ik dit alles bij elkaar optel, kom ik tot de volgende interpretatie: ik ben blijkbaar bang om voort te gaan, bang voor de toekomst.

Hmm, als je het zo bekijkt is het geen wonder dat veel zwangere vrouwen de laatste weken voor de bevalling last hebben van dikke enkels. Je leven verandert tenslotte radicaal na de geboorte van een kind.

Maar nu komt het: ik ben met veel dingen bezig, vooral mentaal. Ik ben onder andere aan het proberen om andere wegen te vinden om extra inkomen te genereren. En blijkbaar heb ik iets gevonden dat zou kunnen werken, want anders zou mijn lichaam niet zo hebben opgespeeld. En ja, succesvol zijn - dat is onbekend. En van onbekende dingen worden we vaak een beetje bang. Maar dat het zó erg zou zijn...

Wordt vervolgd.