De afgelopen 2 weken zijn zwaar geweest. Mijn op-een-na-jongste zoon ging het ziekenhuis in en moest daar een poosje blijven.
Wat was er gebeurd:
Hij had de 2 weken daaraan voorafgaand lopen klagen over pijn in zijn onderbuik en pijn bij het plassen, en we zijn dan ook met hem naar de dokter (vervanger) gegaan. Diagnose: last van zijn darmen, en medicijnen gekregen. Dat was op donderdagmorgen.
Op vrijdagavond zat man plus zoon bij de spoedpost van het ziekenhuis, omdat de zaak niet verbeterde. Ik had ze een tas met nachtspullen meegegeven, want ik had in mijn achterhoofd zoiets van 'hij kon wel eens moeten blijven; zou het misschien een blinde darmontsteking zijn?'
Om half 12 kwamen ze echter weer opdagen. Diagnose: blaasontsteking en/of urineweginfectie. Antibiotica gekregen.
Aangezien de pijn bleef, op dinsdag toch maar weer naar de (eigen) huisarts. De kweek die ze in het ziekenhuis hadden gemaakt, bleek negatief te zijn. Diagnose: flinke buikgriep. 'Je mag hem de eerste medicijnen geven, maar eigenlijk moet het vanzelf genezen.'
Oké; we zijn geen artsen, maar ook niet happy met hoe alles gaat. Zoonlief heeft af en toe koorts, nog steeds buikpijn bij het plassen, en loopt onderhand als een oud mannetje dat een stok nodig heeft. Ik vertrouwde het niet, en werd steeds ongeruster.
Maandagmorgen ik dus weer met hem naar de dokter; alweer een vervangster. Deze keek hem aan en vrijwel direct was het al: 'jij gaat naar het ziekenhuis, want jij bent veel te ziek om nog thuis te blijven'. Sterker nog: ze zette hem zelf in een rolstoel en liep met ons mee naar de auto. Kinderarts was al gebeld en we werden verwacht, want ze vermoedde een buikvliesontsteking.
Helaas moesten we toch eerst weer naar de spoedpost. Daar 2 kinderartsen, een co-assistent, een assistente van radiologie plus een radioloog gesproken, en uiteindelijk, na 4 uur van wachten, heen-en-weer praten, wachten, onderzoeken, en nog meer wachten, moest hij dan toch maar opgenomen worden. 's Avonds is hij toen geopereerd - aan een geperforeerde blinde darm en daaruit voortvloeiende buikvliesontsteking. Eén dag later - en het was TE laat geweest...
Iedereen die dit leest zal beamen dat het moeilijk is om in bovenstaande situatie positief te blijven. Je kunt jezelf wel voor je kop slaan dat je niet naar je instinct hebt geluisterd en niet eerder actie hebt ondernomen. Het is nu goed afgelopen, maar wat als...
Omdat ik het even niet meer zag zitten, ben ik maar gaan net-surfen en heb gezocht op positief denken, positiviteit en aanverwante zaken. Wat ik vond was dit:
"Probeer problemen een voor een op te lossen. Wanneer je ze met elkaar verbindt kom je in een doolhof terecht.
Problemen zijn niet anders dan je gasten. Het is niet zo dat deze gasten altijd bij je blijven. De oplossing staat naast het probleem. Net zoals na de winter de lente komt, zo komt na elke moeilijkheid weer verlichting. De moeilijkheid waarmee je in aanraking komt is een test voor je doorzettingsvermogen, je geduld en je kracht.
Verwacht niets van anderen. Verwachtingen kunnen teleurstellingen opleveren en teleurstellingen kunnen zorgen veroorzaken. Zorgen leveren nooit een oplossing op. Ze vergroten het probleem alleen maar.
Het is beter een mens een goede gedachte te geven dan een edelsteen. Je zou een goede gedachte moeten verwelkomen als een goede gast. Als je ongelukkig bent komt dat door jezelf. Je krijgt wat je denkt.
Als je op een positieve manier denkt, dan kan je daarmee weliswaar geen hevige stormen tegenhouden, maar je kunt wel voorkomen dat je boot vergaat. Een positief denkend mens is als een helder schijnende lamp, die zijn hele omgeving verlicht. Draag geen zware last op je schouders. Vergeet de zorgen van gisteren. Negeer de zorgen van morgen. Probeer in het heden te leven."
[Bron: Innerlijke Vrede van Zahurul Hassan Sharib]
Nu ben ik altijd al een praktisch ingesteld persoon geweest, en ik probeer zoveel mogelijk positief in het leven te staan. Soms word je echter op de proef gesteld; achteraf zeg ik 'alsof je een soort tentamen moet afleggen'. En met het schaamrood op de kaken moet ik bekennen, dat ik gezakt ben. Yep - met vlag en wimpel ten onder gegaan. Ik had mijn les dus nog niet goed genoeg geleerd.
Of misschien juist wel? Tenslotte krijg je niets op je bordje dat je niet aankunt...
Zoals die ouwe Nietzsche al zei: "Wat mij niet om hals brengt, maakt me sterker." Zou dat het dan zijn? Dat ik al zover ben dat ik dit soort 'zware zaken' voor mijn kiezen krijg om te zien hoe mijn levenshouding die doorstaat?
Nou, in dat geval: dankjewel - maar een beetje minder was ook goed geweest!
Volgende keer meer
Ben je van plan om je leven een andere wending te geven? Welkom! Ben je bereid met een open geest andere ideeën te onderzoeken? Lees dan verder.
We kunnen er niet langer omheen
We kunnen er niet langer omheen.
vrijdag 22 juli 2011
vrijdag 15 juli 2011
Hart hoofd?
Het mooie van het internet is, dat je er (bijna) alles over vanalles kunt vinden. Zo kwam ik laatst iets tegen over het emotionele brein.
Mijn eerste reactie was het optrekken van mijn wenkbrauwen. Het brein emotioneel?
Ik vond het echter een intrigerend idee, en las het artikel dan ook.
Er blijkt in Amerika een instituut te zijn waar wetenschappers, psychologen en medici zich bezighouden met hoe het hart 'communiceert'. Tja, wat je al niet kunt onderzoeken...
Ze hebben daar echter onomstotelijk bewezen dat het hart en de hersenen een onlosmakelijk systeem vormen!
En het werd nóg interessanter: diep in onze hersenen bevindt zich een deel dat het 'emotionele brein' wordt genoemd. Het heeft te maken met ons welbevinden - gevoel, humeur, gedrag, bloeddruk, immuunsysteem enz. worden daar 'bepaald', in directe samenwerking met ons hart.
"Het emotionele brein is onbewuster en vooral op het lichaam gericht en functioneert betrekkelijk onafhankelijk van het meer bewuste, rationele brein. Waar het wel een directe verbinding mee heeft, (en dus makkelijker mee te bereiken is dan met rationele gedachten) is het hart. [...] Een hartslag die in overeenstemming is met je gedrag, geeft het emotionele brein het signaal dat fysiologisch alles in orde is en de reactie op die boodschap versterkt nog verder het hartritme. Dit leidt tot een positieve spiraal, een verhoogde staat van innerlijke vrede, en die zorgt dat de wereld anders binnenkomt."
Ja zeg, wat is het nou: denken met je hart? Voelen met je hoofd?
"Je leest dat lachen, positief denken of zoenen gezond is. Dit klopt, maar als er in een periode van je leven niets te lachen valt of als je niemand hebt om mee te zoenen?
Het hart kan het beginpunt zijn, positief denken met je hersenen zijn zinvol, maar een positief en warm gevoel in je borst te laten ontwaken is krachtiger en doeltreffender."
Hmmm... Zo'n artikel zet je wel aan het denken.
Ik ben al veel vaker tegengekomen dat je, wanneer je ECHT iets wilt bereiken, je je die situatie zo levendig mogelijk moet voorstellen en daar dan zoveel mogelijk zintuigen bij dient te betrekken. Heb je dat eenmaal duidelijk, betrek dan je gevoel erbij en 'beleef' het gewenste alsof je het al hebt. Het 'key-ingredient' is dus GEVOEL.
Pfff... en nu? Het is dus niet meer hart versus hoofd, maar hart MET hoofd - of met hoofd en hart? Hart en hoofd?...
Ach, hou op - gewoon SAMEN! Het zijn nou eenmaal twee delen van één geheel. En nou maar blijven proberen om de zaak in balans te houden!
Wordt vervolgd
Mijn eerste reactie was het optrekken van mijn wenkbrauwen. Het brein emotioneel?
Ik vond het echter een intrigerend idee, en las het artikel dan ook.
Er blijkt in Amerika een instituut te zijn waar wetenschappers, psychologen en medici zich bezighouden met hoe het hart 'communiceert'. Tja, wat je al niet kunt onderzoeken...
Ze hebben daar echter onomstotelijk bewezen dat het hart en de hersenen een onlosmakelijk systeem vormen!
En het werd nóg interessanter: diep in onze hersenen bevindt zich een deel dat het 'emotionele brein' wordt genoemd. Het heeft te maken met ons welbevinden - gevoel, humeur, gedrag, bloeddruk, immuunsysteem enz. worden daar 'bepaald', in directe samenwerking met ons hart.
"Het emotionele brein is onbewuster en vooral op het lichaam gericht en functioneert betrekkelijk onafhankelijk van het meer bewuste, rationele brein. Waar het wel een directe verbinding mee heeft, (en dus makkelijker mee te bereiken is dan met rationele gedachten) is het hart. [...] Een hartslag die in overeenstemming is met je gedrag, geeft het emotionele brein het signaal dat fysiologisch alles in orde is en de reactie op die boodschap versterkt nog verder het hartritme. Dit leidt tot een positieve spiraal, een verhoogde staat van innerlijke vrede, en die zorgt dat de wereld anders binnenkomt."
Ja zeg, wat is het nou: denken met je hart? Voelen met je hoofd?
"Je leest dat lachen, positief denken of zoenen gezond is. Dit klopt, maar als er in een periode van je leven niets te lachen valt of als je niemand hebt om mee te zoenen?
Het hart kan het beginpunt zijn, positief denken met je hersenen zijn zinvol, maar een positief en warm gevoel in je borst te laten ontwaken is krachtiger en doeltreffender."
Hmmm... Zo'n artikel zet je wel aan het denken.
Ik ben al veel vaker tegengekomen dat je, wanneer je ECHT iets wilt bereiken, je je die situatie zo levendig mogelijk moet voorstellen en daar dan zoveel mogelijk zintuigen bij dient te betrekken. Heb je dat eenmaal duidelijk, betrek dan je gevoel erbij en 'beleef' het gewenste alsof je het al hebt. Het 'key-ingredient' is dus GEVOEL.
Pfff... en nu? Het is dus niet meer hart versus hoofd, maar hart MET hoofd - of met hoofd en hart? Hart en hoofd?...
Ach, hou op - gewoon SAMEN! Het zijn nou eenmaal twee delen van één geheel. En nou maar blijven proberen om de zaak in balans te houden!
Wordt vervolgd
vrijdag 8 juli 2011
Opwaarderen
Gisteravond zat ik te lezen in de klassieker van Napoleon Hill, Think and Grow Rich. Het is al een oud boek, geschreven tijdens de Grote Depressie in de Verenigde Staten in de jaren '30. Wat ik tegenkwam was het volgende gedichtje. Ik heb geen idee wie het heeft geschreven, maar bij mij sloeg het in als een bom. Het ging erover dat je het Leven kon zien als een werkgever.
I bargained with Life for a penny,
And Life would pay no more,
However I begged at evening
When I counted my scanty store.
For Life is just an employer,
He gives you what you ask,
But once you have set the wages,
Why, you must bear the task.
I worked for a menial's hire,
Only to learn, dismayed,
That any wage I had asked of Life,
Life would have willingly paid.
Een vrije vertaling:
Ik onderhandelde met het Leven om een cent,
En het Leven wilde me niet meer betalen,
Hoe ik 's avonds ook smeekte
Wanneer ik mijn magere voorraad telde.
Want het Leven is slechts een werkgever,
Hij geeft je wat je vraagt,
Maar heb je eenmaal het loon bepaald,
Nou, dan moet je de last dragen.
Ik werkte voor een hongerloon,
Alleen maar om tot mijn ontzetting te leren,
Dat elk loon dat ik van het Leven zou hebben gevraagd,
Het Leven gewillig zou hebben betaald.
Ik heb het minstens 5x overgelezen, en dan met name het derde stukje. En hoe vaker ik het las, des te kwader werd ik. Woest! Laaiend!! Echt WITHEET!!!
Waarom? Ik voelde me belazerd, bestolen, jarenlang tekort gedaan.
WAAROM is mij dit niet geleerd? Waarom wordt ons niet onderwezen - door onze ouders, docenten, mentoren, en alle anderen die invloed hebben op hoe we denken - dat we het ZELF zijn die bepalen wat we waard zijn?!
Laat dit eens tot je doordringen. JIJZELF BEPAALT WAT JE WAARD BENT.
Even een zijsprongetje.
Een week of wat geleden hoorde ik het volgende in een interview: "Deserve doesn't exist. The sun rises for everyone, good or bad, it doesn't matter. The sun rises for everyone, and deserve doesn't exist."
Ik vond dat een mooie gedachte, dat 'verdienen' niet zou bestaan. Tenslotte hebben we allemaal wel iets waarvan we vinden dat we het wel (of juist niet) 'verdienen'.
Nog zo'n uitspraak: Je krijgt wat je 'verdient'.
Ho, stop! NEE! Je krijgt niet wat je 'verdient', je krijgt wat je verwacht, wat jij vindt dat je waard bent!
Oké. 'Verdienen bestaat niet'. Maar wanneer je dit combineert met de waarheid van het gedicht, wat krijg je dan? Dat JIJ degene bent die bepaalt wat je van het Leven verwacht te 'verdienen' aan loon!
Gedachten zijn de aansturing van je daden, en aan je daden, inclusief je uitspraken, kun je merken wat je vindt dat je waard bent.
Wees nou eens eerlijk; zou jij niet ook graag meer willen dan wat je nu hebt of bent? Zorg er dan voor dat je jezelf opwaardeert! Ieder computerprogramma heeft upgrades, omdat eraan gewerkt wordt het beter te laten functioneren. Waarom jij dan niet?
Wordt vervolgd
I bargained with Life for a penny,
And Life would pay no more,
However I begged at evening
When I counted my scanty store.
For Life is just an employer,
He gives you what you ask,
But once you have set the wages,
Why, you must bear the task.
I worked for a menial's hire,
Only to learn, dismayed,
That any wage I had asked of Life,
Life would have willingly paid.
Een vrije vertaling:
Ik onderhandelde met het Leven om een cent,
En het Leven wilde me niet meer betalen,
Hoe ik 's avonds ook smeekte
Wanneer ik mijn magere voorraad telde.
Want het Leven is slechts een werkgever,
Hij geeft je wat je vraagt,
Maar heb je eenmaal het loon bepaald,
Nou, dan moet je de last dragen.
Ik werkte voor een hongerloon,
Alleen maar om tot mijn ontzetting te leren,
Dat elk loon dat ik van het Leven zou hebben gevraagd,
Het Leven gewillig zou hebben betaald.
Ik heb het minstens 5x overgelezen, en dan met name het derde stukje. En hoe vaker ik het las, des te kwader werd ik. Woest! Laaiend!! Echt WITHEET!!!
Waarom? Ik voelde me belazerd, bestolen, jarenlang tekort gedaan.
WAAROM is mij dit niet geleerd? Waarom wordt ons niet onderwezen - door onze ouders, docenten, mentoren, en alle anderen die invloed hebben op hoe we denken - dat we het ZELF zijn die bepalen wat we waard zijn?!
Laat dit eens tot je doordringen. JIJZELF BEPAALT WAT JE WAARD BENT.
Even een zijsprongetje.
Een week of wat geleden hoorde ik het volgende in een interview: "Deserve doesn't exist. The sun rises for everyone, good or bad, it doesn't matter. The sun rises for everyone, and deserve doesn't exist."
Ik vond dat een mooie gedachte, dat 'verdienen' niet zou bestaan. Tenslotte hebben we allemaal wel iets waarvan we vinden dat we het wel (of juist niet) 'verdienen'.
Nog zo'n uitspraak: Je krijgt wat je 'verdient'.
Ho, stop! NEE! Je krijgt niet wat je 'verdient', je krijgt wat je verwacht, wat jij vindt dat je waard bent!
Oké. 'Verdienen bestaat niet'. Maar wanneer je dit combineert met de waarheid van het gedicht, wat krijg je dan? Dat JIJ degene bent die bepaalt wat je van het Leven verwacht te 'verdienen' aan loon!
Gedachten zijn de aansturing van je daden, en aan je daden, inclusief je uitspraken, kun je merken wat je vindt dat je waard bent.
Wees nou eens eerlijk; zou jij niet ook graag meer willen dan wat je nu hebt of bent? Zorg er dan voor dat je jezelf opwaardeert! Ieder computerprogramma heeft upgrades, omdat eraan gewerkt wordt het beter te laten functioneren. Waarom jij dan niet?
Wordt vervolgd
Abonneren op:
Posts (Atom)