We kunnen er niet langer omheen

We kunnen er niet langer omheen.

vrijdag 30 september 2011

Gek!?

Yep, ik word vaak voor gek versleten. Maf, cuckoo, loco, zot, idioot, enz. enz. Het zij zo. Iedereen heeft tenslotte recht op een eigen mening. Waar het mij echter om gaat is, dat ik dan voor de buitenwereld misschien gek in de zin van 'niet standaard' ben, maar voor mezelf en mijn gezin niet.
Al heel wat jaartjes volg ik namelijk mijn gevoel, mijn intuïtie. Ik luister naar mijn Hogere Zelf (geest, spirit, universum - hoe je het ook maar wilt noemen). En nee, ik ben geen zwever - ik sta echt wel met beide beentjens op de grond. Dat moet je wel, met een paar kinderen in de basisschool-leeftijd en een rationele ICT-er als echtgenoot. Die houden de zaak wel in balans.
Frappant is echter, dat ik steeds meer mensen tegenkom die, net als ik, óók gek zijn - in diezelfde zin, al zij het niet in dezelfde mate. Je zou zeggen 'soort zoekt soort' - maar we zijn geen van allen op zoek gegaan naar anderen van dezelfde 'soort'. We zijn elkaar tegengekomen, en ervan overtuigd 'dat het zo moest zijn'. Waarom? Omdat we voelen, nee - we weten dat er een reden is dat we elkaar hebben ontmoet. Gesprekken, al zijn ze soms nog zo kort, zijn altijd opbouwend. Ze laten je achter met een goed gevoel, over jezelf en over de ander, de situatie die is besproken; dat soort dingen. En doorgaans heb je ook weer wat stof tot nadenken, vaak door een losse opmerking die achteraf niet zo 'los' bleek te zijn geweest. En dan bedoel ik 'los' als zomaar, toevallig, zonder aanwijsbare reden. Want mijn standpunt is: toeval bestaat niet. Iets dat 'bij toeval' op je pad komt, heeft achteraf bezien altijd een reden gehad. Hetzelfde geldt voor mensen, situaties en dingen.

Zo ook het volgende. De laatste tijd hoor ik steeds meer geluiden over verandering. Dat alles zo snel verandert tegenwoordig, dat dingen zich in sneltreinvaart ontwikkelen, dat de boel niet meer bij te benen valt. Mensen raken overspannen, hebben een burn-out, lopen achter de feiten en zichzelf aan. Men is zijn 'anker' kwijt.
Verandering is nodig, evenals vooruitgang, want stilstand is gelijk aan achteruitgang. Maar terwijl we altijd alleen maar geneigd zijn om vooruit te willen, is het soms beter om zijwaarts te gaan, van richting te veranderen. Wees nou eerlijk: wanneer je opeens een muur voor je auto ziet opdoemen, ga je toch ook niet rechtdoor?!


Even terzijde: ik lees geen kranten en kijk zo goed als geen televisie, zeker geen journaal. Want helaas is wat men onder 'nieuws' verstaat meestal de kommer en kwel in de wereld. Waar blijft het goede nieuws? Wanneer wordt dáár de schijnwerper eens op gezet? Dát zou pas een verandering zijn!
Ik ga ervan uit dat hetgeen ècht belangrijk is, toch wel tot me komt. Dat is altijd al zo geweest. Ik reageer nu alleen een stuk sneller op de seintjes die mijn Hogere Zelf me geeft. Dingen die ik binnen een paar dagen een aantal keren tegenkom, daar ga ik mee aan de slag. Het blijft door mijn hoofd malen, en ik ga op onderzoek uit op het internet en in mijn kennissenkring. Weet iemand anders er meer van? Hebben anderen hetzelfde seintje gehad? Zo ja, wat denken zij dat het kan betekenen?

Het meest recente seintje begint zo onderhand het formaat van een levensgroot reclamebord aan te nemen, en ik kan niet anders dan er nu, hier, over schrijven.
ZORG VOOR EEN VOORRAAD LEVENSMIDDELEN
Pfff... dat lucht op! Jaja, ook ik heb mijn drempels, en ben af en toe toch nog bang om voor gek versleten te worden.  
Maar ik meen het wèl. Zorg voor een voorraad levensmiddelen. En als het even kan, voor een half jaar, maar minimaal voor 3 maanden. Ga na wat je eet en drinkt gedurende een week, met hoeveel personen (en evt. huisdieren), en vermenigvuldig dat met 13. Je zult schrikken!
Nou zeg ik niet dat je direct moet gaan hamsteren. Bepaal eerst wat je denkt nodig te hebben. Bespreek het met je partner, en kijk wat je financieel ervoor kunt uittrekken. Maak een lijst van basis-artikelen, dingen waar je echt niet zonder kunt. Kijk dan wat er aan houdbare zaken in de winkels ligt en wees praktisch in je keuzes; zoek recepten bij elkaar. Reserveer een plek in je huis als voorraadruimte, al is het onder je bed. Zorg dat alles wat je inslaat goed verpakt is, dus papieren zakken en dozen (meel e.d.) nog eens in een plastic zak stoppen en goed dichtknopen zodat insecten e.d. geen kans krijgen. Vergeet niet om extra water te regelen! En kaarsen, zeep, toiletpapier, tandpasta, ...

Het is absoluut niet mijn bedoeling om paniek te zaaien. Echt niet. Een eerlijke waarschuwing is het enige dat ik wil 'uitsturen'. Waarom? Kijk naar het aantal (natuur)rampen dat we de laatste jaren hebben gezien wereldwijd, en het effect ervan op de voedselvoorziening. Hoe het weer zich heeft gedragen de afgelopen paar jaar. Wat voor winter hadden we? Lang, koud, met een dik pak sneeuw. De lente van 2011? Bloedheet. Wat voor zomer hadden we? Compleet verzopen. Nazomer? Weer erg warm. Maar mijn kat heeft haar winterjas nú al aan - en mijn zuster die in het zuiden van Engeland woont vertelde, dat er voor oktober daar al sneeuw wordt voorspeld!!!
Opvallend was voor mij verder dat niet alleen onze eigen appelboom, maar alle bomen hier in de buurt zo'n overvloedige oogst dragen. Echt ongelooflijk, zoveel noten, kastanjes e.d. als je ziet hangen, en de grond ligt er ook bezaaid mee. Alsof Moeder Natuur ons waarschuwen wil: "Neem NU - straks is het te laat!"

Eerlijk gezegd weet ik niet precies wat ik van al die veranderingen en seintjes moet denken - maar een gewaarschuwd mens telt nu eenmaal voor twee. Ik ga dus een voorraad aanleggen.

Wordt vervolgd
 

maandag 26 september 2011

Debunkers, angst en waarheid

Debunkers? 'Tisdat? Kun je dat eten?
Nee. Een 'debunker' (een Amerikaanse uitdrukking, waar (nog) geen goed Nederlands woord voor is) is iemand die, net als de Myth Busters van de tv, probeert om bewijs voor de waarheid van iets te vinden en/of dingen te ontzenuwen. De 'doelgroep' is echter geen gezegde of zgn. waarheid, maar mensen met paranormale gaven en/of andere zaken die op het spirituele vlak liggen; 'ongrijpbare' dingen. Ze gaan echter een stapje verder dan de Myth Busters. Debunkers trekken niet alleen deze personen en hun ervaringen in twijfel, ze maken ze belachelijk en proberen ze 'te ontmaskeren'. Ze gaan te werk met hun verstand, zijn 'weten-schappelijk' bezig, en (denken te) weten dat dingen die niet aantoonbaar zijn, daarom ook niet bestaan. Ze laten hun gevoel buiten beschouwing. Of drukken dat gevoel juist weg. Vaak zijn het ook nog schreeuwers, om vooral maar aandacht van hun omgeving en de lachers op hun hand te krijgen.
Ik vind dat zielig.

Naar mijn mening is iemand die de overtuiging van een ander - of het nu om een spirituele of paranormale ervaring gaat, of een 'gave' die niet standaard is - belachelijk probeert te maken, respectloos en alleen maar bang voor het onbekende. Om maar niet met deze angst te moeten leven gaan ze dit soort zaken 'logisch' onderzoeken, proberen ze bewijs te vinden - maar alleen bewijs dat het niet bestaat. Objectiviteit is vaak ver te zoeken. Want stel je voor dat het wèl zou bestaan - dan zou hun wereld op zijn grondvesten schudden en waren ze letterlijk de vaste grond onder hun voeten kwijt! Nee, dat kunnen ze niet hebben.
Maar hebben we niet allemaal zoiets? Misschien niet in die mate, maar zijn we niet allemaal een beetje bang voor wat we niet kennen? 'Onbekend maakt onbemind' is een oud gezegde dat hier van toepassing is.
Nou bedoel ik niet dat je meteen maar alles moet geloven wat gezegd en geschreven wordt over 'de spirituelen' en 'de paranormalen'. Ook hier ligt de waarheid in het midden. Er is altijd kaf onder het koren, om nog maar een paar uitdrukkingen/gezegdes te gebruiken.


Wanneer noem je iemand trouwens 'spiritueel'?
Voor mij betekent het heel simpel: een goede relatie met jezelf, je 'spirit' of geest hebben. Vertrouwen op je gevoel, je intuïtie; doen wat 'goed voelt', en bij twijfel juist níét doen.
Overigens ben ik er ook 'zo een': een 'paranormale'. Ik magnetiseer mensen, al dekt die vlag de lading niet helemaal. De Engelse term 'healing' is breder, veelomvattender dan ons 'magnetiseren'. Het is een kwestie van werken met energie; de lichaamseigen energie van een ander persoon weer in de juiste banen leiden, daar komt het op neer.
Ik ben een 'heler' in de zin van genezer. Maar wanneer ik op zo'n manier met iemand bezig ben, zeg ik vaak 'zomaar opeens' dingen die voor de ander van belang zijn; je kunt het spontane of tijdelijke helderziendheid noemen als je er een etiketje op wilt plakken. Frappant is echter, dat ik dat soort uitspraken naderhand kwijt ben. Ik kan me er niets van herinneren - voor mij een duidelijke aanwijzing dat het alleen maar voor de ander bestemd was.

Waarheid? Lariekoek? Eenieder denkt maar wat hij/zij wil. De waarheid ligt wederom in het midden - maar is waarheid niet altijd persoonlijk? Is de waarheid niet altijd gekleurd door eigen ervaring? Bezien vanuit het eigen referentiekader?
En is onze eigen waarheid vaak niet ook gekleurd door angst voor het onbekende?

Wordt vervolgd

vrijdag 16 september 2011

Kronkelweg

Driftkikker, kruidje-roer-me-niet, opvliegend karakter, lange tenen, frusto... het zijn allemaal termen om iemand aan te duiden die met regelmaat woedend is. Maar woede is vaak een schild, dat je gebruikt als verdediging.
Hoe ik daarbij kom? Ervaring. Heel lang zijn bovenstaande termen op mij van toepassing geweest. En af en toe nog steeds. Ik ben een gevoelsmens, en wilde weten waarom ik nou toch zo vaak uit mijn slof schoot. Waarom werd ik iedere keer kwaad?

Woede is vaak onze eerste reactie wanneer we ons aangevallen voelen. Terecht of niet - je voelt je aangevallen. Op een aanval kun je op drie manieren reageren: overgave, verdediging, tegen-aanval.
Mijn moeder speelde altijd de rol van slachtoffer, en dat wilde ik absoluut niet. Dan maar vechten; de ene keer in de verdediging, de andere keer in de aanval.
Maar wanneer voelde ik me dan aangevallen? Met name wanneer ik werd bekritiseerd. Het maakte niet uit of het inderdaad kritiek was of een losse opmerking die ik als kritiek ervoer. De kritiek raakte een gevoelig punt - en dan kwam mijn verdedigingsmechanisme in actie.

Jaren geleden heb ik me echter gerealiseerd dat woede NIET de eerste reactie is. Er is iets anders, een ander gevoel, dat de eerste reactie is. Vaak is dat onzekerheid over iets in onszelf, of verdriet, onmacht, frustratie, schaamte, pijn...
Omdat dit negatieve gevoelens zijn die we liever niet toelaten, omdat ze niet prettig zijn om te voelen, kiezen we onbewust voor een andere emotie, één die makkelijker te hanteren valt: woede. Woede is makkelijk(er) om mee om te gaan. Woede is 'goedkoop'. Woede is een substituut.
Eye-opener...

Het was de eerste stap op een lange weg, het besef dat woede niet de eerste reactie is. De volgende was proberen erachter te komen, wat dan wèl het eerste gevoel was dat werd aangesproken. Het is een pijnlijk proces, je gevoelens onder de microscoop leggen, maar het levert je veel op aan inzicht. Het maakt je milder en begripvoller naar anderen toe, en heeft vérstrekkende gevolgen in je dagelijks leven. 

Er is uiteraard meer.
Voor mij was dat kijken waarom die gevoelige punten er waren. Wie mijn andere blog [http://wat-beweegt-een-mens.blogspot.com/] ook volgt, weet dat ik heb geleden aan een gigantisch minderwaardigheidscomplex. Logisch was dus om te kijken of dat de oorzaak was. Raak; in 1x in de roos geschoten!
Ik voelde me minderwaardig, nooit goed genoeg; ik was onzeker over mezelf, mijn uiterlijk, mijn huis, schaamde me voor een aantal dingen enz. Wat ik deed was niet goed of het deugde niet, mijn kennis en kunde schoot te kort op een flink aantal vlakken, en ga zo maar door. Kortom: er bleef veel te wensen over, hetgeen resulteerde in één van de meest destructieve eigenschappen voor iemand die niet al te sterk in zijn schoenen staat: perfectionisme.
Waarom destructief? Perfect is voor de hemel. We kunnen alleen maar proberen om iets naar beste kunnen, met eer en geweten te doen. Ons best doen, weten dat het inderdaad ons BEST was, de ultieme poging - en het dan te laten rusten.

De volgende stap was acceptatie. Het accepteren van mezelf, precies zoals ik ben, met al mijn fouten en gebreken. Niet in het verleden blijven hangen bij mislukte pogingen. Niet steeds mezelf vergelijken met anderen. Niet steeds maar blijven proberen iets nóg beter te doen. Roomser dan de paus te zijn. Ophouden met zelfkritiek. Ophouden met mezelf te blokkeren. Ophouden met te denken: "Waarom zou ik er nog aan beginnen? Het lukt me tóch niet om een perfecte partner/moeder/huisvrouw/werknemer/... te zijn in de ogen van ..." Kortom: ophouden met vechten tegen mezelf en mijn negatieve gevoelens. Laat ze er maar zijn. Accepteren dat ik ze heb en dat ze een deel van mij zijn. Ik hoef er niet tevreden mee te zijn, maar ik accepteer dat ze er zijn.

Nog een belangrijke stap was zien dat ik ook sterke punten en karaktertrekken heb. Mijn bereidheid om te leren en mezelf te verbeteren. Mijn gedrevenheid om anderen te helpen, om geestelijk te groeien en meer 'mens' te worden. Mijn vermogen tot houden van, ook van mezelf.
Eye-opener...

De hierboven beschreven 'kronkelweg' is een bewustwordingsproces, dat je stap voor stap naar je doel leidt. Dat proces is nog steeds gaande, en ik verwacht dat dat zo blijft tot ik voor het laatst mijn ogen sluit. Om bij de beeldspraak over een reis te blijven: soms zijn het piepkleine baby-stapjes, schuifelend, voetje-voor-voetje je weg 'voelen' omdat je letterlijk in het duister tast. Je pad is niet duidelijk, niet helder verlicht. Maar denk eens aan 's nachts rijden op de snelweg: de koplampen verlichten maar zo'n 100 meter voor je uit, en toch kom je waar je naartoe op weg bent. Je ziet wat nodig is, en vol vertrouwen rijd je door.
Zo is het hiermee ook, en het is frappant om te zien wat het Leven allemaal op je pad brengt om je te helpen tijdens dat bewustwordingsproces. Ik kwam bijvoorbeeld het liedje 'Ik hou van mij' tegen [
http://www.youtube.com/watch?v=ptTWUiUsuus], wat een hele sterke tekst heeft.

Ik ben me er nu van bewust dat ik niet alleen moet leren mezelf te accepteren, maar ook moet leren om van mezelf te houden. Mijn kronkelweg gaat verder.

Wordt vervolgd