We kennen allemaal wel sprookjes waarin wensen voorkomen. Daarin zien we twee soorten: die waarin het goed afloopt voor de wenser, en die waar uiteindelijk de hele zaak wordt teruggedraaid.
Stel je nou eens voor dat JIJ de wenser zou zijn. Wat zou jij jezelf wensen?
Ik heb het nu over wat je voor jezelf zou wensen, wat je zou willen veranderen aan of voor jezelf: je uiterlijk, je relatie, succes in je dagelijks leven, dat soort dingen.
Moeilijk?
Meestal weten we heel goed wat we NIET willen, maar als je alles zou kunnen krijgen, wat zou je dan WEL willen hebben, doen of zijn? En dat behouden? Kun je jezelf voorstellen in die nieuwe situatie over een jaar? 5 jaar? Over 10 jaar? Of vertel je jezelf dat het toch maar een droom is en ga je 'terug naar af'?
Jaren geleden zei een collega eens tegen me: "Ieder huisje heeft zijn kruisje; maar als al die kruisjes op een hoop gegooid zouden worden en je een ander mocht kiezen, zou je niet weten hoe snel je je eigen kruisje moest terugzoeken! Dat is nou eenmaal bekend en daar weet je mee om te gaan."
Kort en goed: ze had gelijk.
Vertaal dat 'kruisje' nu eens met referentiekader. Of comfort zone. Iets dat bekend is, je eigen situatie. Leuk of niet, dat maakt niet uit. Je kent het, kunt ermee omgaan, 'hebt geleerd ermee te leven'.
Maar wat is dat referentiekader of paradigma nou precies? Waar zit het? Hoe ontstaat het? Kun je er iets aan veranderen?
"Referentiekader: de algemene samenhang van factoren die voor een persoon of een gemeenschap de psychische werkelijkheid op een zeker ogenblik vormen."
Okeeee... maar waar vind ik dat referentiekader dan?
In je onderbewustzijn. Het is het geheel van regeltjes, gewoontes, ideeën en overtuigingen dat je hele 'programmatuur' omvat. Voorbeeld: 3 maaltijden per dag; 's ochtends en 's middags brood, 's avonds warm. En wat dacht je van je ochtendritueel...
We hebben doorgaans geen idee hoe ontzettend strak we 'geprogrammeerd' zijn. Hoezeer we onszelf geleerd hebben om vooral niet buiten ons eigen referentiekader te denken, laat staan eruit te stappen. Dat is ENG! Iets om bang van te worden! Angst voor het onbekende dus...
Het is ontstaan in je vroegste jeugd, nog van voor je geboorte tot een leeftijd van een jaar of 6, 7. Voor die tijd was je namelijk niet in staat om logisch te denken. Ik zeg bewust 'nog van voor je geboorte', want je staat er versteld van hoeveel je meekrijgt van de ideeën en overtuigingen van je ouders! Een paar voorbeeldjes: 'Stoere jongens (mannen) huilen niet.' 'Meisjes hoeven niet verder te leren, want ze trouwen, krijgen kinderen en blijven verder thuis.' 'Mannen zorgen voor de centen, vrouwen voor de kinderen.'
Maar het is mogelijk om er iets aan te veranderen.
Bob Proctor (bekend van o.a. The Secret) zegt daarover het volgende: "A paradigm is nothing but a bunch of habits. And habits can be changed."
Oftewel: een referentiekader is niets anders dan een stel gewoontes. En gewoontes kunnen worden veranderd.
Het punt is echter dat het hier gaat om mentale gewoontes, en die zijn vaak een stuk lastiger op te sporen dan fysieke. Aan de andere kant is het ook een kwestie van beslissen hoe je tegen iets aankijkt. Wanneer je jezelf voorhoudt dat je makkelijk je (beperkende) overtuigingen opspoort en onder de loep neemt, zul je merken dat dat op zich al een stuk simpeler wordt.
Er is hier nog veel meer over te schrijven, daarom
VOLGENDE KEER MEER
Geen opmerkingen:
Een reactie posten