Kopiëren

Is het je ooit opgevallen dat we allemaal fantastische kopiïsten zijn?
We kopiëren zo ontzettend veel van onze ouders, mentoren, mensen uit onze omgeving, reclame-uitingen, 'de maatschappij' en ga zo maar door. Van leren lopen tot in bepaalde patronen denken en doen. Hoeveel van onszelf is eigenlijk 'eigen'?
Ik heb geen idee.

Waar het mij om draait, is dat we vaak niet beseffen waarom we bepaalde dingen doen. Er zijn hele simpele voorbeelden van, zoals '3 maaltijden per dag'. Dan eten we ook nog eens wat 'standaard' is, zoals 2x brood en 1x warm. Dat dat cultuur-bepaald is, maakt ons niet uit - het 'is altijd al zo gedaan'.

Dat we verder in stand houden hoe onze ouders met ons omgingen door onze kinderen op dezelfde manier te behandelen, is ook weer zoiets. Heb je een gelukkige jeugd gehad met een stel ouders dat van elkaar hield, voor elkaar klaar stond en dat ook toepaste op hun kind(eren), dan heb je mazzel. Ik benijd je.
Zelf was ik een verwaarloosd kind. Liefde en aandacht - het was er wel, maar niet genoeg. Ik had de 'pech' de slimste te zijn van het stel (5) en werd geacht 'het zelf wel te kunnen uitvogelen'. Als kind sta je daar niet bij stil; het is 'normaal', je weet niet beter.

Nu ik zelf kinderen heb, sta ik dus in dezelfde schoenen als mijn moeder vroeger. Omdat ik me echter bewust ben van wat ik NIET heb gekregen, probeer ik dat patroon NIET te kopiëren. Het valt me niet mee; ik moet echt bij de les blijven. Maar omdat ik het mijn kinderen niet gun om zich zo te voelen als ikzelf heb meegemaakt, doe ik dat graag.

Toen ik een stiefvader kreeg was ik 16; mijn eigen vader was overleden toen ik net 2 jaar oud was. De tussenliggende jaren was er geen man in huis; mijn broer, de oudste, was al snel het leger ingegaan en kwam af en toe met verlof. Wat overbleef was een 'kippenhok': een vrouwenhuishouden van moeder met 4 dochters, en een pleegdochter die 'kwam aanwaaien' en is gebleven.
In de jaren tussen mijn 16e en het definitief uit-huis-gaan (ik zal toen zo'n 20 zijn geweest) heb ik van nabij meegemaakt hoe mijn moeder zich volledig ondergeschikt opstelde naar mijn stiefvader toe.
Dat patroon heb ik ook een poos gekopieerd in mijn eigen huwelijk...

Ons huwelijk was niet slecht, maar echt gelukkig voelde ik me niet. Echter pas na een aantal jaren werd me duidelijk wat er aan de hand was: IK BEN MIJN MOEDER NIET! Ik ben geen ondergeschikt sloofje, dat haar man naar de ogen kijkt en naar de mond praat! Ik heb een gloeiende hekel aan huishoudelijk werk! Ik bén geen volger, en ook zéker niet volgzaam! Ik moet geestelijke uitdagingen hebben, en van alleen maar thuis zitten word ik langzaamaan gestoord! En even voor de goede orde: MIJN SCHOONMOEDER BEN IK OOK NIET!
Dus volg ik nu een cursus InternetMarketing, heb ik een boekensite en een aantal blogs waarin ik mijn hart kan luchten en anderen aan het denken probeer te zetten door voorbeelden uit mijn eigen leven.

Wat ik je vandaag mee wil geven is het volgende: word je bewust van je handelingen, je standaardpatronen. Bedenk waar ze vandaan komen en of je ze eigenlijk wel wilt behouden. Zo niet, STOP DAN MET KOPIËREN!!
O, ik weet donders goed dat het makkelijk is om te zeggen "dat wil ik niet (langer)!" en een stuk moeilijker om uit te zoeken wat je dan wèl wilt. Maar wanneer je je eenmaal bewust bent van wat er speelt in je onderbewuste, wordt dat ook een stuk makkelijker.
Kijk naar wat iets met jou heeft gedaan, en stel jezelf dan de volgende vragen: Wil je dat behouden en/of doorgeven? Wat zou je graag willen bereiken? Lukt dat door je huidige patronen te laten voortduren?

Van vragen wordt men wijs. Stel jezelf bij voorkeur dit soort vragen wanneer je al in bed ligt en bijna slaapt. Je zet op deze manier je onderbewustzijn aan het werk, en het zal je na verloop van tijd opvallen dat je haast ongemerkt veranderingen gaat aanbrengen waar jij dat nodig vindt.

Denk voor jezelf, en bepaal zelf wat je wilt, en wie je wilt zijn.

Wordt vervolgd