Moeilijk

De afgelopen 2 weken zijn zwaar geweest. Mijn op-een-na-jongste zoon ging het ziekenhuis in en moest daar een poosje blijven.

Wat was er gebeurd:
Hij had de 2 weken daaraan voorafgaand lopen klagen over pijn in zijn onderbuik en pijn bij het plassen, en we zijn dan ook met hem naar de dokter (vervanger) gegaan. Diagnose: last van zijn darmen, en medicijnen gekregen. Dat was op donderdagmorgen.
Op vrijdagavond zat man plus zoon bij de spoedpost van het ziekenhuis, omdat de zaak niet verbeterde. Ik had ze een tas met nachtspullen meegegeven, want ik had in mijn achterhoofd zoiets van 'hij kon wel eens moeten blijven; zou het misschien een blinde darmontsteking zijn?'
Om half 12 kwamen ze echter weer opdagen. Diagnose: blaasontsteking en/of urineweginfectie. Antibiotica gekregen.
Aangezien de pijn bleef, op dinsdag toch maar weer naar de (eigen) huisarts. De kweek die ze in het ziekenhuis hadden gemaakt, bleek negatief te zijn. Diagnose: flinke buikgriep. 'Je mag hem de eerste medicijnen geven, maar eigenlijk moet het vanzelf genezen.'
Oké; we zijn geen artsen, maar ook niet happy met hoe alles gaat. Zoonlief heeft af en toe koorts, nog steeds buikpijn bij het plassen, en loopt onderhand als een oud mannetje dat een stok nodig heeft. Ik vertrouwde het niet, en werd steeds ongeruster.

Maandagmorgen ik dus weer met hem naar de dokter; alweer een vervangster. Deze keek hem aan en vrijwel direct was het al: 'jij gaat naar het ziekenhuis, want jij bent veel te ziek om nog thuis te blijven'. Sterker nog: ze zette hem zelf in een rolstoel en liep met ons mee naar de auto. Kinderarts was al gebeld en we werden verwacht, want ze vermoedde een buikvliesontsteking.
Helaas moesten we toch eerst weer naar de spoedpost. Daar 2 kinderartsen, een co-assistent, een assistente van radiologie plus een radioloog gesproken, en uiteindelijk, na 4 uur van wachten, heen-en-weer praten, wachten, onderzoeken, en nog meer wachten, moest hij dan toch maar opgenomen worden. 's Avonds is hij toen geopereerd - aan een geperforeerde blinde darm en daaruit voortvloeiende buikvliesontsteking. Eén dag later - en het was TE laat geweest...

Iedereen die dit leest zal beamen dat het moeilijk is om in bovenstaande situatie positief te blijven. Je kunt jezelf wel voor je kop slaan dat je niet naar je instinct hebt geluisterd en niet eerder actie hebt ondernomen. Het is nu goed afgelopen, maar wat als...

Omdat ik het even niet meer zag zitten, ben ik maar gaan net-surfen en heb gezocht op positief denken, positiviteit en aanverwante zaken. Wat ik vond was dit:

"Probeer problemen een voor een op te lossen. Wanneer je ze met elkaar verbindt kom je in een doolhof terecht.
Problemen zijn niet anders dan je gasten. Het is niet zo dat deze gasten altijd bij je blijven. De oplossing staat naast het probleem. Net zoals na de winter de lente komt, zo komt na elke moeilijkheid weer verlichting. De moeilijkheid waarmee je in aanraking komt is een test voor je doorzettingsvermogen, je geduld en je kracht.
Verwacht niets van anderen. Verwachtingen kunnen teleurstellingen opleveren en teleurstellingen kunnen zorgen veroorzaken. Zorgen leveren nooit een oplossing op. Ze vergroten het probleem alleen maar.
Het is beter een mens een goede gedachte te geven dan een edelsteen. Je zou een goede gedachte moeten verwelkomen als een goede gast. Als je ongelukkig bent komt dat door jezelf. Je krijgt wat je denkt.
Als je op een positieve manier denkt, dan kan je daarmee weliswaar geen hevige stormen tegenhouden, maar je kunt wel voorkomen dat je boot vergaat. Een positief denkend mens is als een helder schijnende lamp, die zijn hele omgeving verlicht. Draag geen zware last op je schouders. Vergeet de zorgen van gisteren. Negeer de zorgen van morgen. Probeer in het heden te leven."
[Bron: Innerlijke Vrede van Zahurul Hassan Sharib]

Nu ben ik altijd al een praktisch ingesteld persoon geweest, en ik probeer zoveel mogelijk positief in het leven te staan. Soms word je echter op de proef gesteld; achteraf zeg ik 'alsof je een soort tentamen moet afleggen'. En met het schaamrood op de kaken moet ik bekennen, dat ik gezakt ben. Yep - met vlag en wimpel ten onder gegaan. Ik had mijn les dus nog niet goed genoeg geleerd.

Of misschien juist wel? Tenslotte krijg je niets op je bordje dat je niet aankunt...
Zoals die ouwe Nietzsche al zei: "Wat mij niet om hals brengt, maakt me sterker." Zou dat het dan zijn? Dat ik al zover ben dat ik dit soort 'zware zaken' voor mijn kiezen krijg om te zien hoe mijn levenshouding die doorstaat?
Nou, in dat geval: dankjewel - maar een beetje minder was ook goed geweest!

Volgende keer meer